Excursie Biesbosch 25 septemb

Excursie Biesbosch

23 september 2007

o.l.v. Eduard Polfliet

Naar de kop van het Land en Malta.

Zondag 23 september vertrokken 18 enthousiaste vogelaars naar de Brabantse Biesbosch. Het was zonnig, warm en bijna windstil. De omstandigheden leken optimaal voor een paar mooie waarnemingen. Nadat de excursieleider een ieder had verzocht toch vooral achter zijn auto te blijven rijden en hem niet uit het oog te verliezen, bleek dat voor de eerste volger een te zware opgave. Even was de auto van de leiding gestopt om snel wat vogels op een plasje te inspecteren (wellicht konden wij daar later nog terugkomen) en jawel, daar reed de gids eenzaam door de polder. Onze eerste volger, een gerespecteerd bestuurslid met nogal wat dienstjaren, erelid en in het bezit van een lintje, was bij het zien van het gevogelte niet tot verder rijden in staat. De andere volgers bleven keurig achter ons erelid staan en speurden ook het plasje af. Zodoende arriveerde de auto van de excursieleider geheel alleen bij het vertrekpunt voor de excursie. Gelukkig was vooraf de route doorgesproken en konden wij na enige tijd iedereen alsnog verwelkomen. Na de gebruikelijke taferelen van het collecteren (euro 0,70 per persoon) en enige programmatische uitleg beklommen wij een dijkje en keken uit over een flinke, maar ondiepe plas. Op de plas ontwaarden wij tamelijk veel eenden ( smienten, krakeenden, pijlstaarten, kuifeenden, wilde eenden, tafeleenden), grauwe ganzen, aalscholvers en een grote zilverreiger. Een Indische gans dobberde tussen de grauwe ganzen. In een boomgroepje langs het water rommelden twee grote bonte spechten. De groene werd gehoord. Lopend rond de plas kregen we de zon in de rug en werd het waarnemen bepaald plezierig.

Een roep klonk. Een kwak! Daar zit een kwak! Menig hart sloeg over en warempel daar zat een kwak. Zomaar in ons zicht, zonder dekking, open en bloot op een meter of 80 van ons af. De kwak zat in een laag kaal struikje, dat in het water stond. Een volwassen kwak, met de opvallende hoofdveren en rode ogen. Het reigertje trok zich niets van ons aan en liep wat later vissend door het ondiepe water. In de telescopen was de kwak langdurig te bewonderen. Ongaarne namen wij afscheid van de kwak en vervolgden onze weg naar een naastgelegen plas. Daar zagen we elf lepelaars, een groepje wintertalingen en enige watersnippen. Nog één locatie wilden wij bezoeken, het poldertje Malta. Omdat de normale route geblokkeerd was (info van een van onze deelnemers, die er onlangs nog was geweest) door werkzaamheden, namen wij een alternatieve. Het was een ommetje door boerenland, waar we buizerds en een sperwer zagen. Het ommetje zou ons uiteindelijk naar Malta moeten voeren. Een bord “doodlopende weg” konden wij, aldus onze informant, negeren, want de weg liep niet dood. Hij had er immers nog onlangs over gereden. Het weggetje, eerst met keurig asfalt, later met slordig asfalt en kuilen en nog later zonder asfalt en diepe kuilen, bleek tenslotte te eindigen bij een enorme geul.

Wij meenden Malta te zien liggen, maar konden het niet bereiken. Na het draaien en keren op het smalle pad (meer was het niet) was de groep volledig verwaaid en reden her en der voertuigen door de weidse polders. Het mag een wonder genoemd worden, dat allen toch nog het beoogde einddoel bereikten. Vanuit een vogelhut keken we uit over een fraai gelegen plas, met soorten die we weliswaar eerder hadden gezien, maar bleven boeien, aangevuld met een doodaarsje, een visdief en een geoorde fuut in winterkleed. Een fraai tableau! Het werd tijd om naar huis te gaan. Buiten de observatiehut keken we nog wat rond en weer werd uit de groep een opwindende waarneming gemeld! Een visarend vloog aan de overzijde van de plas! Een fraaie afsluiting van een mooie dag.

Eduard Polfliet